جـــــــــــــــدایـــــــــــــی . . . . . . .  .. .

وقتی جدایی

مرا در عشق تو پرشور تر کند

هزار بار دراین جدایی بمانم

بهتر از وصل بی شوق و

رسیدن بی ثمر

زانو نخواهم زد

دشنه هایت را فرو کن و برو اینهمه تعلل بیش از درد زخم است میدانم که میخواهی بروی در برابرت زانو نخواهم زد که برگرد                                                      دچــــار

گـــــاهــــــــی . . . . . . . . .  .

گاهی آنقدر عاشقانه برایم ترانه می خوانی که گویی عاشق تر از تو

 نبوده و نیست

گاهی آنقدر بی تفاوت به شعرهایم گوش می دهی که گویی قلبی در سینه ات

نبوده و نیست

گاهی آنقدر مهربانی که حتی برای کبوترها هم دانه می ریزی

گاهی آنقدر نامهربانی که برای گنجشکان زیر باران مانده هم 

غمگین نمی شوی

گاهی آنقدر خندانی که من ،دفتر و قلمم را سحر میکنی

گاهی آنقدر درهمی که نه من ،نه دفترمم و نه قلمم هیچکدام خندانت نمی کنیم

گاهی آنقدر دلتنگم می شوی که آسمان پر از ابر میشود

گاهی آنقدر بی رحمی که باران سیل آسای آسمان را نمی بینی

گاهی آنقدر دوستم داری که از خود بیخود می شوم

گاهی آنقدر بی احساس دوستم داری که التماس دو چشمم را نمی بینی

گاهی آنقدر به من نزدیکی که در هم گم می شویم

گاهی آنقدر از من دوری که خودت را هم  نمی بینی

گاهی شمعدانی ها برایم میخندند و گاهی می گریند

و اکنون که بی رحم  و خودخواه و بی وجدان شدی

از بهر چه ؟ آن را نمیدانم  فقط در شگفتم و افسوس  . . . . . .

که تا کی  واز چه تو اینطوری شدی ؟

دلم میگوید ای ابلهه از اول او همین بوده 

و من انکار میکنم ولی میدانم که راست گوید دلم

فقط می خواهم ذره ای دلخوش باشم به سابق

وگرنه این تکه کوچک دلم هم که سالم به نظر میاد

میسوزد و می نالد ......آه . . ...  آه . . از چی واز کی به که

شکایت بکنم ؟

به دلم از روحم  ؟ بگم روح خودم بود ولی بیراهه رفت ؟

بگم  چون .. . ..  .هوس کرد ؟ .. . . چه بگویم ؟  . . .

یا بگویم  اشتباه کرد ؟ که بژرسد چند بار ؟ تا به کی ؟

آن وقت است که ساکت میشوم وشاهد بارش ابرها بر کویر ترک خورده دلم 

صدای هق هق گریه خبر میدهد به مردم ... نه نمیگم نه نمیگم

 بگذار تا بماند تو دلم  غم او  

   یا بگویم که جوابت از سر ناچاری بود  اینکه

...

نرود میخ آهنین در سنگ  ؟ خوب دلیلی که میگویی بی منطق هست  در ذهنم نمی گنجد  ونباید در سنگ برود چون بی منطق وریاست

چون دروغه چون توجیح خودت هست ولی ماهرانه

تازه خودم را گول بزنم و به دل دروغ بگم چشمانم را چطور قانع کنم ؟

آه آّ ه ..........وای بر من وای بر من که . . . . ..دگر . . ...

                                                                         دچــــار

نمي خواهم بميرم با كه بايد گفت؟

كه در ذرات هستي ره برد طوفاف اين اندوه
كه از افلاك عالم بگذرد پژواك اين فرياد
كجا بايد صدا سر داد؟

فضا خاموش و درگاه قضا دور است
زمين كر،آسمان كور است

نمي خواهم بميرم با كه بايد گفت؟

اگر زشتم اگر زيبا
اگر دون و اگر والا
من اين دنياي فاني را هزاران بار از آن دنياي باقي دوست تر دارم

به دوشم گرچه بار غم توان فرساست
وجودم گرچه گرد آلود سختي هاست
نمي خواهم از اينجا دست بردارم

تنم درتار وپود عشق انسانهاي خوب نازنين بسته ست
دلم با صد هزاران رشته با اين خلق

با اين آب پيوسته ست

نمي خواهم بميرم تا محبت را به انسانها بياموزم
بمانم تا عدالت را بر افروزم
بيفروزم

خرد را مهر را تا جاودان بر تخت بنشانم
به پيش پاي فراهاي بهتر گل برافشانم

چه فردايي
چه زيباي؟؟!

جهان سرشار از عشق و گل و موسيقي و نور است

نمي خواهم بميرم

اي خدا!

اي آسمان!

اي شب!

نمي خواهم

نمي خواهم

نمي خواهم

مگر زور است؟

                                                                            دچــــار                                                        

"به یاد شبهای بهــــــــاری و جـــــدایی"

هـــر بهــــــــاری که آید ، یادم آید از آن شب

نغمه خواندی به گوشم :من گریزانم از غم

هـــر بهــــــــاری که آید ، یادم آید که گفتی

مستی و بی خیالی شد نصیبم ز عالم

دگر بین ما هر چه بود گذشته

شراره ی عشق همچو دود گذشته

آن شب پر امید و آرزو

با نوایی غــــــــم آلود گذشته

هـــر بهــــــــاری که آید ، یادم آید چه شب ها

تا سحر گریه کردم ، زانهمه بی وفایی

هــــر بهــــــــــاری که آید ، یادم آید از آن شب

گفتی آخر رسیده روزگار جــــــــــدایی

دگر بین ما هر چه بود گذشته

شراره ی عشق همچو دود گذشته

آن شب پر امید و آرزو

با نوایی غــــــــم آلود گذشته

                                                                             دچــــار

 . . . . . . . دیگـــــر نمـــــی خواهـــم تـــــــو را 

دیگر اگر گریان شوی ، چو شاخه ای لرزان شوی، در اشکها غلطان شوی

دیگر نمی خواهم تو را

دیگر اگر محرم رازم شوی ، شکسته چون تارم شوی ، تنها گل نازم شوی

دیگر نمی خواهم تو را

دیگر اگر باز گردی از سفر ، آواره گردی در به در ، شب نخوابی تا سحر

دیگر نمی خواهم تو را

  دیگر اگر باز گردی از خطا ، دنبالم آیی به هر کجا ، ای سنگدل ای بی وفا

  دیگر نمی خواهم تو را

دچــــار

به سنگ صبور زندگی ام مادرم

دلم امشب پر از درد است

نامــــه  آخــــر

سلام ، کسی که تو دلم درخشید
سلام کسی که تو دلم درخشید
من دیگه دوستت ندارم ، ببخشید
بهتره که نپرسی علتش رو

چون که خودت ندادی فرصتش رو
بهتره این نامه ی آخر باشه
فکر کنم این واسه ما بهتر باشه
من ، واسه اون کسی که دوست ندارم

پرنده این جاست ولی دونه ای نیست
خواستی فقط صاحب یه قفس شی
بری و با دیگری هم نفس شی
خواستی بگی می شه تو دام بیفتم
بعدش بگی دیدی بهت نگفتم
از چشم من افتادی نازنینم
دوست ندارم دیگه تو رو ببینم

اون کسی که دم می زد از حسادت
اون کسی که دم می زد از حسادت
اگه بمیرم نمی یاد عیادت
منم می خوام اتمام حجت کنم

اول و آخرش ، شقایق باشه
من کسی رو می خوام که نیست مثل تو
پشیمونم ، دوستت ندارم ، برو
پشیمونی گرچه نداره سودی
خوب شد که فهمیدم بدی به زودی
من کسی رو می خوام که ناز و کم کم

حق نداری اسم منم بیاری
بخوای ، نخوای ، زود برو به سلامت
خدا کنه بین ما ها قضاوت
بخوای نخوای ، زود برو ، به سلامت
خدا کنه بین ما ها قضاوت

                                                            دچـــــــار

دلم شکستی   .... . ...   ...

خوشحالم كه بردم چون كسي رو از دست دادم كه دوستم نداشت ،
.
.
.
.
.
.
.
.
.
خوشحالم كه باختي چون كسي رو از دست دادي كه دوستت داشت

تو روزگار رفته ببين چي سهم ما شد ...

از عاشقي تباهي

از زندگي مصيبت

از دوستي شكستو

از سادگي خيانت

با تو بودن خيلي وقته كه گذشته

بي تو بودن مثل مهر سرنوشته

حالا اسم تو را هي زمزمه كردن

واسه من نه تو ميشه نه فرقي داره

مينويسم روي صفحه ي غريب زندگي ، من فراموشت نمي كنم عزيز، به سادگي

از دشمنان برند شكايت به دوستان*** چون دوست دشمن است شكايت كجا بريم

شبیه برگ پاییزی ، پس از تو قسمت بادم
خداحافظ ، ولی هرگز نخواهی رفت از یادم

خداحافظ ، و این یعنی در اندوه تو می میرم
در این تنهایی مطلق ، که می بندد به زنجیرم

و بی تو لحظه ای حتی دلم طاقت نمی آرد
و برف نا امیدی بر سرم یکریز می بارد

چگونه بگذرم از عشق ، از دلبستگی هایم ؟
چگونه می روی با اینکه می دانی چه تنهایم ؟

خداحافظ ، تو ای همپای شب های غزل خوانی
خداحافظ ، به پایان آمد این دیدار پنهانی

خداحافظ ، بدون تو گمان کردی که می مانم
خداحافظ ، بدون من یقین دارم که می مانی !!!

                                                     دچـــــار

خبرت هست؟

از دل رنجورم خبرت هست؟ از نیاز من مسکین به نگاهت خبرت هست؟ از سوخت و سوز این دل افتاده یه گوشه تک و تنها ،خبرت هست؟ از آتش افتاده به جانم ،از درد بی درمانی هجرت، از بی سر و سامانی من آواره خبرت هست؟ از شبهای بی صبح و ستاره ،از خوابهای بی تعبیر دوباره از غم انتظارت ،خبرت هست از دیده ی خشک شده براهت ،از دل مانده به نامت از لب ندیده لبخند  از پای گرفته در بند خبرت هست؟ از چشمی که بی تو شب نخفت، از قلبی که بی تو نزد از دمی که بی تو واماند خبرت هست؟؟ نه بگو  راستی خبرت هست؟؟